(pol. mieszanka biała) – fitotoksyczny bojowy środek trujący należący do grupy tzw. tęczowych herbicydów, stosowany na dużą skalę przez wojska amerykańskie w czasie wojny wietnamskiej. Wszedł do użycia w 1965 lub 1966 roku, gdy brakowało innego herbicydu – (choć i tak był on nadal wykorzystywany w przeważającej ilości).
zawierał dwie substancje czynne – 2,4-dichlorofenoksyoctan triizopropanoloamoniowy i 4-amino-3,5,6-trichloropikolinian triizopropanoloamoniowy (sole triizopropanoloaminy i, odpowiednio, kwasu 2,4-dichlorofenoksyoctowego (2,4-D) oraz pikloramu) w stosunku 4:1. Mieszanina ta miała postać białej, bardzo lepkiej cieczy, którą stosowano w postaci wodnego roztworu zawierającego do 25% substancji aktywnych, rozpylanego z powietrza. Nazwa środka pochodziła jednak nie od jego barwy, a od koloru oznaczeń 55-galonowych pojemników z tym środkiem, w których był on dostarczany ze Stanów Zjednoczonych.
Stosowany był jako długo działający defoliant. Oddziaływał na większość roślin (herbicyd totalny), powodując opadanie liści wskutek działania 2,4-D oraz hamowanie wegetacji roślin przez co najmniej rok, po dostaniu się pikloramu przez system korzeniowy.