Od 1918 do stycznia 1919 dowódca Samoobrony na Ziemi Grodzieńskiej – aresztowany przez Niemców. W 1921 formalnie w Wojsku Polskim. Zweryfikowany jako generał brygady z 1 czerwca 1919 i przeniesiony na emeryturę. Mieszkał w Grodnie przy ul. Orzeszkowej 20. 4 grudnia 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”. Zmarł 8 listopada 1943. Pogrzeb stał się manifestacją polskości. Niemcy nie interweniowali.
10 stycznia 1894 ożenił się z Kazimierą Worytko h. Sas (1876–1949), z którą miał syna Aleksandra (ur. 1897), majora dyplomowanego artylerii Wojska Polskiego. Kazimiera Sulewska po II wojnie światowej mieszkała w Chełmie przy ul. Lubelskiej 8 m. 34. Została pochowana na cmentarzu parafialnym przy ul. Lwowskiej w Chełmie.
Przypisy
Bibliografia T. Kryska Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, wyd.: Editions Spotkania. Warszawa 1991. H. P. Kosk, Generalicja polska. t. 2. wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001.
Kategoria:Członkowie Związku Wojskowych Polaków Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy w wojnie rosyjsko-japońskiej Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Pomianowie Kategoria:Urodzeni w 1859 Kategoria:Zmarli w 1943