Elisabeth Lemke (ur. 5 czerwca 1849 w Rąbitach koło Zalewa, wówczas Prusy Wschodnie, zm. 11 sierpnia 1925 w Sopocie, wówczas Wolne Miasto Gdańsk) – niemiecka historyk, badaczka folkloru, botaniki i pradziejów Prus Górnych, poetka i pisarka.
Urodziła się w rodzinie wschodniopruskiego ziemianina w majątku Rąbity. Otrzymała wychowanie domowe i była samoukiem. Od dzieciństwa okazywała zainteresowanie zwyczajami i tradycją okolicznego ludu, które z czasem badała w sposób systematyczny. Zbierała okazy botaniczne oraz przeprowadzała prace archeologiczne rozkopując i badając kurhany. Od młodości zajmowała się również pisaniem opowiadań, wierszy i tekstów piosenek oraz układała aforyzmy.
W roku 1886 przeniosła się do Berlina, gdzie kontynuowała studia nad folklorem i pradziejami Prus Wschodnich, a także botaniką i archeologią. Przeprowadziła około 200 wykładów i prelekcji na ten temat, które następnie były drukowane w czasopiśmie naukowym niemieckiego Stowarzyszenia Folklorystycznego.
Niezależność finansowa pozwoliła jej podróżować między innymi po Ameryce, Rosji i Afryce Północnej.