W średniowiecznej teologii zachodniej rozbudowano pojęcie widzenia uszczęśliwiającego. Tomasz z Akwinu przedstawiał je jako ostateczny cel rozumnego stworzenia oraz spełnienie ludzkiego dążenia do poznania najwyższej prawdy, Summa theologiae, Supplementum, q. 92..
W konstytucji Benedictus Deus z 1336 roku Benedykt XII uroczyście stwierdził, że dusze zbawionych mogą oglądać istotę Boga przed powszechnym zmartwychwstaniem i sądem ostatecznym, jeśli nie wymagają oczyszczenia albo zostały już oczyszczone. Nauczanie o losie zmarłych i oczyszczeniu było następnie podejmowane między innymi przez Sobór florencki i Sobór trydencki.
Sobór watykański II umieścił naukę o niebie w szerszej perspektywie powołania Kościoła do ostatecznej świętości, wspólnoty Kościoła ziemskiego z Kościołem w chwale oraz przyszłej przemiany stworzenia. Syntezę współczesnego katolickiego nauczania o niebie zawiera Katechizm Kościoła Katolickiego, szczególnie w numerach 1023–1029 oraz 1042–1050.
Symbolika i przedstawienia Tajemnica nieba jest – według Katechizmu – niemożliwa do pełnego opisania za pomocą ludzkich pojęć.