Kopolimery statystyczne i naprzemienne posiadają zwykle mniejszy stopień krystaliczności i niższe temperatury mięknięcia od obu wyjściowych homopolimerów. Przy odpowiednim doborze kombinacji merów mają one jednak często dużo lepsze własności mechaniczne (zwłaszcza podwyższoną udarność). Typowy przykład kopolimeru statystycznego to SAN, który jest dość przeźroczysty, ale nie tak kruchy jak sam poliakrylonitryl. Innym dobrze znanym przykładem jest kopolimer ABS (akrylonitryl-butadien-styren), łatwy w formowaniu, a jednocześnie mający bardzo dobrą wytrzymałość na rozciąganie, połączoną z dużą udarnością.
Kopolimery blokowe, które znacznie trudniej otrzymać niż statystyczne i naprzemienne, cechują się zdolnością do mikroseparacji bloków. W stopie bloki merów mają tendencje do krystalizowania razem z sobą, co daje w efekcie materiały o budowie warstwowej – nieco podobne do tradycyjnych kompozytów, ale w których warstwy nie są z sobą sklejone, lecz tworzą jeden lity blok materiału. Tego typu materiały często posiadają wyjątkowo dobre właściwości mechaniczne oraz charakteryzują się anizotropią.