Podczas I wojny światowej zaciągnął się do wojska i przez 4 lata pracował jako chirurg – często w niebezpiecznych sytuacjach. To bolesne doświadczenie dało dość materiału na dwa dzieła prozatorskie, które przyniosły mu natychmiastowy sukces: Vie des martyrs (Droga męczenników) i Civilisation (Nagroda Goncourtów w 1918). Po zakończeniu służby wojskowej poświęcił się literaturze i obronie ludzkiej cywilizacji. W 1919 r. znalazł dwa zakątki w Val-d'Oise, gdzie odtąd spędzał letnie wakacje ( oraz Valmondois).
W 1926 r. ogłosił w prasie apel o uwolnienie więźniów politycznych w Polsce. Apel, nieuzgodniony ze stroną polską, spowodował bojkot ze strony polskiego środowiska literackiego podczas wizyty w Polsce w tym samym roku. Zajmowała się nim wtedy późniejsza pisarka i feministka Irena Krzywicka, z którą się zaprzyjaźniłIrena Krzywicka: Wyznania gorszycielki. Warszawa, 1992.
W 1935 r. został wybrany na 30. przewodniczącego Académie française. W latach 1930–1940 jeździł na wiele konferencji we Francji i za granicą, przemawiając na temat języka i kultury francuskiej, a także promując ideę cywilizacji opartej na ludzkim sercu, a nie na postępie technicznym. W latach 1933–1945 opublikował .