Mimo iż jest uważana za ideał, jest także kresem dążeń ludzkich, gdyż rzecz doskonała nie może być, zgodnie ze swym znaczeniem, ulepszana. Zwracano także uwagę na paradoks, głoszący, iż doskonałość świata leży w jego niedoskonałości, co pozwala na ciągłą pracę, jak i ulepszanie, okrywanie nowych właściwości, dopełnianie.
W renesansie określano doskonałość jako cechę obiektywną i rzadką, właściwą raczej sztuce niż naturze, a także dotyczącą całości, nie jej składników.
Przypisy Empedokles, Lucilio Vanini, J.J.Scaligeri św. Ambroży: De Isaac et anima, VII
Literatura przedmiotu
Władysław Tatarkiewicz: O doskonałości. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1976.
Kategoria:Aksjologia