Przeniesienie Szkoły do Cuneo Rozwój Szkoły został przerwany w czerwcu 1862 na skutek decyzji rządu włoskiego o jej zamknięciu. Nastąpiło to pod presją ambasadora carskiego. W sierpniu 1862 szkołę zamknięto. Prawie wszyscy wychowankowie Szkoły w Cuneo wzięli udział w powstaniu styczniowym.
Próby przeniesienia szkoły z Włoch do innego kraju (brano w rachubę Szwecję i Anglię) nie znalazły powodzenia. Szkołę w Genui i Cuneo ukończyło około 200 osób. Większość z nich wzięła udział w powstaniu styczniowym. Poległo w nim około 40 absolwentów. Tak jak nie było zwartości politycznej i ideologicznej wśród emigracji, nie było jednolitego poglądu w zakresie wychowania w polskich szkołach wojskowych na emigracji. Wpływ na ten stan rzeczy wywarła ostra walka polityczna pomiędzy obozem arystokratycznym, zachowawczym, a obozem demokratycznym. Sprawę zasadniczą stanowiła kwestia chłopska, której rozwiązanie posiadało decydujący wpływ na wyniki walki o niepodległość Polski. Idee demokratyczno-ludowe wywierały głęboki wpływ na wychowanków szkół i kursów wojskowych na emigracji. Szczególnie popularne stały się poglądy zawarte w pracach Henryka Kamieńskiego – Wojna ludowa i Karola Bogumiła Stolzmana – Partyzantka czyli wojna dla ludów powstających najwłaściwsza.