W 1897 roku ożenił się z Jeleną Iwanowną Rukawisznikow, z którą miał pięcioro dzieci, w tym późniejszego znanego pisarza Vladimira Nabokova. Publikował w piśmie „Prawo”. Działał w partii Konstytucyjnych Demokratów (kadetów). Był posłem do Pierwszej Dumy. Jako polityk i publicysta domagał się złagodzenia kodeksu karnego, sprzeciwiał się także antysemityzmowi i prześladowaniu osób homoseksualnych. Udało mu się doprowadzić do zniesienia kary śmierci. Po rozwiązaniu pierwszej Dumy podpisał Manifest Wyborski, nawołujący obywateli do biernego oporu – niepłacenia podatków i unikania służby wojskowej. W 1907 roku trafił za to do więzienia na trzy miesiące. W 1914 roku został powołany do służby wojskowej.
W czasie rewolucji lutowej współuczestniczył w redakcji aktu abdykacyjnego wielkiego księcia Michała Aleksandrowicza, na którego rzecz abdykował uprzednio Mikołaj II. Po obaleniu caratu sekretarz Rządu Tymczasowego. W 1917 roku wraz z żoną i dziećmi wyjechał na Krym. W listopadzie 1917 w demokratycznych wyborach do Konstytuanty wybrany deputowanym z okręgu Piotrogród z listy Partii Kadetów. 15 kwietnia 1919 wraz z rodziną opuścił Rosję i wyjechał najpierw do Londynu, a następnie do Berlina.