Ściśle tajny protokół, zawarty między oboma krajami, gwarantował neutralność Rosji wobec Niemiec nawet w przypadku wystąpienia konfliktu i interwencji Niemiec w okolicach Bosforu oraz Dardaneli.
Dobre stosunki z Rosją, a także podpisanie wszystkich traktatów z tym krajem, były przede wszystkim zasługą Bismarcka, co związane było z jego pozycją i autorytetem. W chwili jego dymisji ze stanowiska kanclerza Niemiec (20 marca 1890) ministerstwo zagraniczne Niemiec nie było w stanie kontynuować dotychczasowej polityki, co doprowadziło do zakończenia sukcesywnej polityki Niemiec wobec Rosji. Następcą kanclerza Bismarcka został Leo von Caprivi, który uważał, że tajna umowa zawarta z Rosją była całkowicie sprzeczna z umową zawartą przez Niemcy i Austro-Węgry (dwuprzymierze). Umowę z Rosją uznał za zdradę Austro-Węgier i doradził cesarzowi, aby nie przedłużył umowy z Rosją po jej wygaśnięciuJ. H. J. Andriessen I wojna światowa w fotografiach, wyd. 2011, str. 32.