1 kwietnia 1918 zorganizowano po raz pierwszy w pomieszczeniach poznańskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych wystawę prac członków nowej grupy. W związku z wybuchem skandalu (oskarżano twórców o obrazę moralności) przeniesiono prace do innych, zastępczych pomieszczeń. Tego samego dnia opublikowano specjalne wydanie „Zdroju”, tzw. zeszyt „Buntu”, który zawierał manifesty programowe, wiersze, wypowiedzi członków grupy oraz reprodukcje rysunków. W czerwcu 1918 roku wystawę przeniesiono do galerii w Berlinie i Düsseldorfie.
Przybyszewski początkowo niechętny był ekspresjonizmowi nowej grupy. Jednak starania Jerzego Hulewicza i jego gorące namowy ostatecznie przekonały młodopolskiego artystę do nowej koncepcji sztuki (do tego stopnia, że nazwał on całą swoją twórczość „ekspresjonistyczną”). Mimo tej akceptacji Przybyszewski wciąż pouczał i ostrzegał nowych artystów, z kolei grupa nie potrafiła zaakceptować tradycji młodopolskiej (której przeciwstawiał się np. Adam Bederski w wierszu Czytelnik pobożny, otwierającym Zeszyt „Buntu”, lub Stanisław Kubicki, formułując wypowiedzi takie jak „Precz z hasłem: Sztuka dla sztuki” czy „Uchwyćmyż sprawę człowieka w ręce nasze”).