Służba UB-7, 8, 9 i 14 operowały na Adriatyku z baz austriackich, będąc fikcyjnie przyjęte do służby marynarki austro-węgierskiej, pod numerami U-7, 8, 9 i 26 (było to spowodowane tym, że Niemcy początkowo nie były oficjalnie w stanie wojny z Włochami). Pod koniec 1916 roku powróciły pod niemiecką banderę. UB-8 został później przekazany Bułgarii pod nazwą „Podwodnik nr 18”.
1 kwietnia 1915 roku Austro-Węgry zamówiły pięć okrętów podwodnych tego typu, z czego dwa pierwsze, UB-1 i UB-15, weszły początkowo do służby niemieckiej i operowały na Adriatyku z niemieckimi załogami do czerwca–lipca 1915 roku, kiedy zostały przejęte przez Austro-Węgry, jako (odpowiednio) U-10 i U-11. Dalsze trzy U-15, 16 i 17, zostały dostarczone bezpośrednio Austro-Węgrom.
Skrócone losy UB-1 – przekazany Austro-Węgrom jako U-10, uszkodzony 4 czerwca 1915 r., po czym wycofany w 1918 r. UB-2 – złomowany po wojnie UB-3 – zaginął na Morzu Śródziemnym w maju 1915 r. UB-4 – zatopiony przez statek-pułapkę HMS „Inverlyon” 15 sierpnia 1915 r. na Morzu Północnym UB-5 – złomowany po wojnie UB-6 – wpadł na mieliznę 18 marca 1917 r. koło wybrzeża Flandrii, zdobyty przez Francuzów, złomowany UB-7 – zatopiony w październiku 1916 r.