Pragnął, aby Socrate był przejrzysty, wyrazisty i pozbawiony namiętności – nie jest to bardzo zaskakujące, jeśli wrzawę jaka wytworzyła się wokół kompozytora z powodu napisania nieszczęsnej pocztówki. Z pewnością cenił również kruche człowieczeństwo starożytnych greckich filozofów, którym poświęcał swoją muzykę.
Historia recepcji dzieła Pierwsze (prywatne) wykonanie fragmentów dzieła miało miejsce w marcu 1918 roku z kompozytorem za fortepianem oraz śpiewem Jane Bathori (wykonywała wszystkie partie), w salonach Księżniczki de Polignac.
Kilka następnych wykonań wersji na fortepian powziętych zostało, zarówno publicznie jak i prywatnie, w obecności takich postaci jak André Gide, James Joyce oraz Paul Valéry.
Partie wokalne (do wersji na fortepian) były dostępne w druku od końca 1919 roku. Ponoć Gertruda Stein stała się wielbicielką Satiego, kiedy usłyszała jak Virgil Thomson grał muzykę z Socrate na swoim pianinie.
W czerwcu 1920 odbyło się pierwsze wykonanie orkiestrowej wersji utworu.