Po uzyskaniu w 1936 dyplomu lekarza odbyła roczny staż w klinikach i szpitalach wileńskich oraz dodatkową praktykę na oddziale dziecięcym Szpitala Św. Jakuba, po czym podjęła pracę w Klinice Dziecięcej Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Stefana Batorego (w okresie od 7 grudnia 1937 do 15 grudnia 1939 jako młodszy asystent). Równocześnie pracowała w dwóch prewentoriach dla dzieci z rodzin gruźliczych.
Po najeździe radzieckim na Litwę zaproponowano jej mandat posła na Sejm Republiki Litewskiej z okręgu Wilno, który sprawowała od czerwca do sierpnia 1940. Później wybrano ją do Rady Najwyższej Litewskiej SRR.
Po wybuchu wojny radziecko-niemieckiej w 1941 została ewakuowana w głąb ZSRR. Do końca maja 1943 była lekarzem wojskowym 3 stopnia w Batalionie Sanitarnym 16 Litewskiej Dywizji Piechoty Armii Czerwonej. Na przełomie maja i czerwca 1943 została powołana do 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Później została zastępcą dowódcy batalionu platerówek ds. polityczno-wychowawczych. Jak podawała w 1996 „Gazeta Wyborcza” dzięki jej wstawiennictwu udało się zaopatrzyć polskie żołnierki w ciepłą bieliznę. Po zwolnieniu z funkcji pracowała m.in. jako lekarz oraz w wydziale wojskowym ZPPJarosław Kurski, Włóczędzy i sztandary, „Gazeta Wyborcza – Magazyn”, nr 47 z 25 listopada 1999, s.