Pracował naukowo i dydaktycznie w: 1869–1870 – Uniwersytecie Berlińskim, jako asystent H. Wichelhausa, 1870 – Uniwersytecie w Bonn, 1871/1872 – „Aktien-Gesellschaft für Anilin-Fabrikation”, 1872–1889 – Uniwersytecie w Bonn, m.in. jako profesor farmacji, 1889–1915 – macierzystym Uniwersytecie w Getyndze jako profesor chemii. Do Bonn przeniósł się w roku 1870 na zaproszenie Kekulégo (podobnie jak Wallach zainteresowanego sztuką), jednak już w pierwszym roku pobytu pracę przerwała wojna francusko-pruska (służba wojskowa 1870–1871). Po zakończeniu wojny podjął pracę w fabryce barwników w Berlinie-Rummelsburgu (późniejsza Agfa), okazało się jednak, że jest zbyt szkodliwa dla jego zdrowia (zob. produkcja aniliny).

W latach 1872–1889 zajmował kolejno stanowiska asystenta w laboratorium chemii organicznej, privatdozenta, profesora nadzwyczajnego (od 1876) i kierownika Katedry Farmakologii (od 1879).

W roku 1889 został następcą Viktora Meyera w katedrze Wöhlera w Getyndze oraz dyrektorem Instytutu Chemii. Odszedł na emeryturę w roku 1915, gdy sześciu jego asystentów zginęło w walkach I wojny światowej. Nadal pracował naukowo (do roku 1927). Nigdy nie zawarł związku małżeńskiego.