Z tej przyczyny często przybierały charakter złośliwych docinków o frywolnym, a niekiedy nawet wulgarnym charakterze i dlatego piosenki te śpiewane były jedynie przez oficerów w swoim własnym towarzystwie z obowiązującym zakazem śpiewania ich w obecności pań. Początkowo swoją żurawiejkę miał każdy pułk ułanów. Tradycję tę przejęły również pułki strzelców konnych, chociaż jak głosiła jedna ze strof „Prawdę mówiąc między nami – strzelcy nie są ułanami”. Znane są także przykłady żurawiejek innych rodzajów wojsk: piechoty, artylerii, jednostek pancernych, marynarki wojennej czy lotnictwa.
Przykłady żurawiejek pułkowych Kto tradycji nie szanuje, Niech nas w dupę pocałuje. (Ogólnokawaleryjska żurawiejka śpiewana zawsze na początku przy wszystkich okazjach)
Zawsze dumny z szefa swego, To szwoleżer Piłsudskiego. (1 pułk szwoleżerów)
Przy kieliszku koić troski, Zwykł ułanów pułk grochowski (2 pułk ułanów)
Kto zegarki w polu zbiera? To jest piąty pułk Hallera (5 pułk ułanów)
Z Litwy borów, pól i łanów, to dziesiąty pułk ułanów. (10 pułk ułanów)
A kto wroga krwią zbroczony? To piętnasty pułk czerwony. (15 pułk ułanów)
Piją z beczki, nie pijani, To bydgoscy są ułani. (16 pułk ułanów)
Czy to świta, czy to dnieje, Siedemnasty zawsze wieje.