Rola Pietro De Leo w romansie Rozdarta dusza (Un Anima divisa in due''', 1993) przyniosła mu Puchar Volpiego dla najlepszego aktora na 50. MFF w Wenecji, gdzie odebrał potem nagrodę FEDIC Award – Special Mention za film krótkometrażowy Nic (Tipota, 1999) z Valerią Golino, którego był reżyserem, scenarzystą i odtwórcą głównej roli. Film ten otrzymał także nagrodę na festiwalu w São Paulo. Za postać Giorgio Ambrosoli, prawnika, który otrzymuje polecenie przeprowadzenia likwidacji banku Privata Finanziaria, którego właścicielem jest związany z mafią sycylijski biznesmen zatrudniony przez papieża Pawła VI jako doradca w Watykanie w dramacie Michele Placido Zwyczajny bohater (Un Eroe borghese, 1995) odebrał nagrodę na festiwalu filmowym w Montrealu. Został także dwukrotnie uhonorowany nagrodą David di Donatello; jako Piero Nava, komiwojażer, który postanowił złożyć zeznania jako świadek zabicia sędziego przez dwóch członków sycylijskiej mafii w dramacie Naoczny świadek (Testimone a rischio, 1996) oraz za kreację Antonio, w dramacie kryminalnym Michele Placido Stracona miłość (Del perduto amore, 1998). Dobre recenzje zebrał również za rolę Carlo Ristuccia w komedii romantycznej Gabriele Muccino Pamiętaj mnie (Ricordati di me, 2003) z Monicą Bellucci.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Fabrizio Bentivoglio · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.