Samodzielny uderzeniowy batalion czołgów (ros. Отдельный Танковый ударный батальон) – pancerny oddział wojskowy Armii Północno-Zachodniej podczas wojny domowej w Rosji.
Historia 6 sierpnia 1919 r. do portu w estońskim Rewlu przybyły dostarczone przez Brytyjczyków pierwsze 4 czołgi typu Mk.V. W ciągu miesiąca doszły kolejne 2 czołgi. Były one używane przez wojska brytyjskie na froncie zachodnim I wojny światowej, w związku z czym ich wartość bojowa była niska. Rosjanie mówili o nich, że ich czołgi były najlepszego typu – okresu wojny Filipa Macedońskiego. Pomimo tego stanowiły one duże wzmocnienie dla Armii Północno-Zachodniej gen. Nikołaja N. Judenicza, gdyż bolszewicy nie dysponowali na tym odcinku wojny domowej żadnymi siłami pancernymi. Brytyjczycy pod dowództwem mjr. Carsona przeszkolili białych Rosjan w obsłudze czołgów. W rezultacie został sformowany Samodzielny Czołgowy Batalion Uderzeniowy, składający się z dwóch kompanii pieszych w liczbie 200 żołnierzy każda. Piechurzy mieli wspierać czołgi w boju. Dowódcą batalionu został płk Chomutow. Główną siłą batalionu był jednak dywizjon czołgów pod dowództwem oficera morskiego kpt. 1 rangi Pawła Sziszko.