Zmianom podlegały wszystkie elementy języka muzycznego. Różnorodne, nierzadko jaskrawe „brzmienie gotyku” wypierała jednorodna polifonia wokalna o pełnym brzmieniu. Tercje i seksty stały się najważniejszymi interwałami w budowie akordów, zastępując w roli konsonantów kwinty i kwarty. Ideałem stała się śpiewna, płynna melodia. Pojawiło się dążenie do naturalności wyrazu, a nawet do naśladownictwa dźwiękowego, szczególnie wyraźnego w madrygałach.
Chronologia kompozytorów renesansowych
Muzyka renesansu w Polsce Właściwy rozwój muzyki polskiej typowy dla renesansu przypada na I połowę XVI wieku. Szczytowy okres polskiego odrodzenia stanowiły lata panowania Zygmunta I Starego i Zygmunta II Augusta. Wiek XVI nazywano "złotym wiekiem muzyki polskiej". Muzyka polska stała na wysokim poziomie, nadążała za europejskimi trendami. Zygmunt II był miłośnikiem sztuki, więc starannie dobierał skład swojego dworu. Otaczał się takimi kompozytorami jak Wacław z Szamotuł czy Marcin Lepolita. W 1543 roku Zygmunt I Stary ufundował kapelę rorantystów na Wawelu na wzór Kapeli Sykstyńskiej. Pierwszym przełożonym kapeli był Mikołaj z Poznania, w ciągu następnych lat na jej czele stało wielu wybitnych kompozytorów.