Kulturę renesansu cechowało odkrycie greckich i rzymskich ideałów. W muzyce dominowała religijna, wokalna muzyka polifoniczna a cappella (chór bez towarzyszenia instrumentów). Istotą polifonii jest równoczesne prowadzenie kilku równorzędnych głosów wokalnych lub instrumentalnych. Wszystkie głosy są równie ważne. Zwiększenie liczby głosów do czterech i więcej sprawiło, że rozwinęły się takie formy jak: motet, msza i madrygał (świecka pieśń polifoniczna). Obok form wokalnych zaczęły się pojawiać formy instrumentalne pisane na lutnię i organy.
Wraz z rozwojem wielogłosowości (co miało miejsce już pod koniec średniowiecza) nastąpił też rozwój teorii muzycznej. Ustalono tercjową budowę akordów (tercja – trzy)i wyszczególniono tzw. triadę harmoniczną, czyli trzy najważniejsze akordy:
T – tonika, zbudowana na I st. gamy (najważniejsza spośród trójdźwięków triady), S – subdominanta (inaczej ‘dolna dominanta’), zbudowana na IV st. gamy, D – dominanta, zbudowana na V st. gamy. Należy jednak podkreślić, iż w renesansie korzystano ze skal kościelnych, tzw. modi.