Bitwa morska pod Side (bitwa nad Eurymedonem) – starcie zbrojne w roku 190 p.n.e. w trakcie wojny Rzymu z seleuckimi wojskami Antiocha Wielkiego.

Latem roku 190 p.n.e. flota Antiocha dowodzona przez Kartagińczyka Hannibala, wskutek złych warunków żeglugowych (niekorzystne wiatry etezyjskie) zatrzymała się przy południowych wybrzeżach Azji Mniejszej. W odpowiedzi sprzymierzeni z Rzymem Rodyjczycy wysłali przeciw niej dwie eskadry dowodzone przez Eudamosa i Pamfilidasa. Po ich połączeniu flota rodyjska oczekiwała nieprzyjaciela w strategicznym punkcie wybrzeża, jakim było Phaselis. Groźba epidemii skłoniła jednak do odejścia stamtąd i zakotwiczenia u ujścia rzeki Eurymedon w Zatoce Pamfilijskiej. Wkrótce obaj przeciwnicy otrzymali wiadomość o swej obecności, co spowodowało, że w dniu bitwy opuścili rankiem swe kotwicowiska, a następnie na morzu wzajemnie weszli w kontakt wzrokowy.

Zespół dowodzony przez Hannibala górował siłą i liczebnością nad okrętami przeciwnika;