Paulina Gorlewska diagnozowała kino Smarzowskiego jako przepełnione elitaryzmem, albowiem „reżyser pozycjonuje siebie gdzieś ponad tą brudną, brzydką i niemoralną wspólnotą (czy stąd to tradycyjne zakończenie każdego filmu: odjazd kamery i spojrzenie z dystansu?)” Gorlewska stwierdzała, że Smarzowski nie potrafi „zaproponować żadnego pozytywnego projektu; czegoś, co byłoby wartościową alternatywą wobec odsądzanej od czci i wiary rzeczywistości”. Marcin Stachowicz twierdził, że „polskość Smarzowskiego praktycznie nigdy nie przekracza granic prowincjonalności […] rozumianej w kategoriach lokalnej geografii”, a filmy reżysera epatują podskórną „pogardą klasową” wobec polskiej prowincji.
Kulturoznawczyni Elżbieta Durys broniła twórczości Smarzowskiego, nazywając go „jednym z niewielu polskich reżyserów swojego pokolenia, który konsekwentnie dostrzega i przedstawia powszechną przemoc wobec kobiet”. O ile w pierwszych filmach reżysera przemoc wobec kobiet była „ukazywana jako jeden z wielu aspektów złożonego polskiego krajobrazu społeczno-kulturowego”, w nowszych dziełach Smarzowskiego wskazywana jest jako