Jaskinia nad Huczawą, Jaskinia Huczawa (słow. Hučavá diera, Hučivá diera, Pivnica nad Hučavou, niem. Rauschkeller, węg. Zúgó-pince) – niewielka jaskinia w Tatrach Bielskich, w stokach Kobylego Wierchu, kilkadziesiąt metrów powyżej dna Doliny Huczawy Bielskiej. Obszerny otwór usytuowany jest na wysokości 937 m n.p.m. tuż obok ścieżki na Kobylą Przełęcz (do 1978 r. Magistrala Tatrzańska). Jaskinia składa się z pojedynczego, łagodnie opadającego korytarza o długości 13 metrów.
W 2019 w jaskini archeolodzy natrafili na pozostałości obozowiska z okresu późnego paleolitu, co czyni je jednym z najstarszych znalezisk ludzkich w rejonie Tatr. Znaleziono tam kilkadziesiąt kamiennych ostrzy zachowanych całkowicie lub we fragmentach. Pochodzą one sprzed ok. 15–14 tys. lat. Najnowsze doniesienia z 2022 r. mówią o kilkuset kamiennych ostrzach do broni miotanej (oszczepów), kościanych igłach i fragmencie kamiennej lampki. Wraz z wieloma kośćmi upolowanych zwierząt zalegały one w resztkach dużego ogniska. Pozostawiła je grupa myśliwych wyspecjalizowanych w polowaniach na koziorożce alpejskie, gatunek dziś w Tatrach niewystępujący. Społeczność tę zaliczono do kultury magdaleńskiej, znanej najlepiej z terenu Francji i HiszpaniiPolowali na koziorożce alpejskie. Sensacyjne odkrycie z paleolitu w tatrzańskiej jaskini, 2022-08-10 .