Wacław Sobieski (ur. 26 października 1872 we Lwowie, zm. 3 kwietnia 1935 w Krakowie) – polski historyk.
Życiorys Studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, a od 1908 był jego wykładowcą. Jeden z twórców tzw. nowej krakowskiej szkoły historycznej, członek Polskiej Akademii Umiejętności, autor ok. 100 prac naukowych z historii Polski, szczególnie z XVI–XVII wieku.
Członek tajnej Ligi Narodowej, Związku Młodzieży Polskiej „Zet” i Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego (w opinii Jerzego Maternickiego przed I wojną światową należał do czołowych przedstawicieli tzw. szkoły narodowej w historiografiiJ. Maternicki, Historiografia polska XX wieku, cz.1: Lata 1900-1918, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1982, s. 59.), współpracował z delegacją polską na Kongresie Pokojowym w Wersalu.
W 1884 r. rozpoczął naukę w rzeszowskim gimnazjum, następnie studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Pod koniec studiów zaczął przeciwstawiać się historiograficznym i historycznym koncepcjom szkoły krakowskiej. Przez pewien czas sympatyzował z ideami socjalizmu, głosił referaty, włączył się do ruchu politycznego młodzieży akademickiej. W 1897 r.