Wojciech Węgierski herbu Belina (ur. 2 marca 1602 w Ostrorogu, zm. w kwietniu 1659 w Bardiowie) – protestancki kaznodzieja, kronikarz i poeta. Pochodził z drobnoszlacheckiej rodziny wielkopolskiej wywodzącej się z Węgierek w dawnym powiecie pyzdrskim. Urodził się w Wielkopolsce jako najmłodszy syn Wacława Węgierskiego i jego drugiej żony, Małgorzaty z Ruchajewiczów (Ruchajewskich).

Kształcił się prawdopodobnie od około 1615 r. w szkole braci czeskich w Ostrorogu, a od 1619 r. w gimnazjum w Bytomiu na Dolnym Śląsku. Niewykluczone, że zdobywał edukację i w innych ośrodkach naukowych, ale brak na to źródłowego potwierdzenia. W dniu 7 lutego 1626 r. objął funkcję rektora szkoły w rodzinnej miejscowości. Niespełna dwa lata później, 14 grudnia 1627 został ordynowany na diakona Jednoty braci czeskich. W tymże samym roku przeniósł się do Małopolski, gdzie został kaznodzieją Kościoła kalwińskiego.