Zasada non-refoulement – jedna z najważniejszych instytucji prawa międzynarodowego chroniących osoby prześladowane.
Stanowi ona, że osobie, której odmówiono przyznania statusu uchodźcy, nie wolno deportować do kraju, w którym groziłoby jej niebezpieczeństwo prześladowania. W takim przypadku państwo powinno otoczyć taką osobę inną formą ochrony (przykładowo wiele państw, w tym Polska, zna instytucję pobytu tolerowanego).
Zasada ta, będąca niegdyś częścią zwyczajowego prawa międzynarodowego, jest obecnie zawarta w wielu międzynarodowych konwencjach i jako taka ma status „twardego” prawa międzynarodowego.
Po raz pierwszy zasada została ujęta w ramy umowy w art. 3 ust. 2 Konwencji Ligi Narodów z 28 października 1933 r. podpisanej w Genewie, dotyczącej międzynarodowego statusu uchodźców. Stronami było zaledwie osiem państw, z których trzy (Czechosłowacja, Włochy i Egipt) złożyły zastrzeżenia do tego artykułu, powołując się na konieczność utrzymania swoich kompetencji w sprawie zawracania uchodźcówConvention relating to the International Status of Refugees. Signed at Geneva, October 18th, 1933..