Dywizja Strzelców Polskich (DSP) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie sformowana w 1917 na bazie Brygady Strzelców Polskich przy armii Imperium Rosyjskiego, rozwiązana w tym samym roku. Część żołnierzy przeszła do I Korpusu Polskiego.
Dzieje jednostki Dywizja zaczęła formować się na bazie Brygady Strzelców Polskich, przeniesionej na rozkaz Brusiłowa pod Kijów na kilka tygodni przed wybuchem rewolucji lutowej 1917 r. Pod okiem generała gen. Bylewskiego sformowano cztery pułki piechoty, kompanię inżynieryjną i dywizjon ułanów. Artylerii własnej dywizja nie posiadała. Na polską komendę, korespondencję wewnętrzną w języku ojczystym, kolorowe otoki i orzełki zgodę uzyskano dopiero po likwidacji caratu. Mundury pozostały rosyjskie. Wiele do życzenia pozostawiał dobór kadry oficerskiej. W zasadzie jedynie w 1. pułku, opartym na elementach Legionu Puławskiego, istniały podwaliny pod budowę prawdziwie narodowej formacji.