Mimo to, na skutek przerwania frontu i panicznego odwrotu rosyjskiego, pułki dywizji faktycznie znalazły się w walkach odwrotowych, zbierając po drodze porzuconą broń.
Rozkazem LXI Korpusu z 22 lipca nakazano powtórnie sformować dywizję, która jednak miała już zmniejszoną wartość bojową. W toku odwrotu, kompania 4 pułku strzelców 26 lipca chroniła ludność Czortkowa przed maruderami rosyjskimi. Dywizja była w tym momencie jedynym wartościowym oddziałem w rejonie Husiatyna. W panice ogarniającej wojska rosyjskie, w ciężkich bojach odwrotowych, 28 lipca 1 pułk strzelców stoczył zacięty bój obronny pod Czabarówką koło Husiatyna, a 2 i 3 pułki – pod Olchowczykiem, na linii Zbrucza.
Część żołnierzy przeszła następnie do I Korpusu Polskiego.
Tymczasem dywizjon ułanów, wydzielony z dywizji na samym początku jej istnienia, przeszedł pod Charków i – wykorzystując bałagan panujący w sztabach rosyjskich – przekształcił się samodzielnie w 1 pułk ułanów. Wkrótce, rozbudowany do czterech szwadronów, ruszył w rejon zakwaterowania dywizji. Nie dotarł tam jednak, przerzucony nagłym rozkazem pod Stanisławów, gdzie bronił mieszkańców przed bandami grasantów. Tam też, pod wsią Krechowce, walczył z piechotą niemiecką, ponosząc dotkliwe straty (30 zabitych, ponad 40 rannych), ale zyskując uznanie tak Rosjan, jak i Niemców.