Jego współpracownikami byli, między innymi, Hans Gerhard Creutzfeldt, Paul Schröder, Franz Max Albert Kramer, Gottried Ewald, Franz Josef Kallmann, Erwin Straus, Arthur Kronfeld, Hans Pollnow, Arnold Kutzinski, Lothar B. Kalinowsky, Heinrich Scheller i Jürg Zutt.
W 1938 przeszedł na emeryturę. Zmarł na udar mózgu 4 grudnia 1948 roku, pochowany jest na Cmentarzu Heerstraße.
Jego synowie, Dietrich Bonhoeffer i Klaus Bonhoeffer, oraz zięciowie, Hans von Dohnanyi i Rüdiger Schleicher, zostali zamordowani w kwietniu 1945 roku przez nazistów.
Na jego cześć nazwano klinikę psychiatryczną Karl-Bonhoeffer-Nervenklinik w Berlinie, w dzielnicy Reinickendorf.
Dorobek naukowy Karl Bonhoeffer był autorem koncepcji reakcji egzogennych, pod którym to terminem rozumiał ostre reakcje na zewnętrzne czynniki, takie jak zatrucia, urazy, infekcje, zaburzenia krążenia, zaburzenia metaboliczne, ale nie czynniki psychologiczne. Podkreślał fakt, że reakcje na różne czynniki są jednakowe i nie zależą od rodzaju czynnika.
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Tybindze Kategoria:Niemieccy psychiatrzy Kategoria:Niemieccy neurolodzy Kategoria:Zmarli w 1948 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Śląskiego Uniwersytetu Fryderyka Wilhelma we Wrocławiu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Humboldtów w Berlinie Kategoria:Urodzeni w 1868