1987, wydanie drugie uzupełnione, seria: Mikrokomputery, , definiują często zestaw operacji podstawowych dla określonego zagadnienia, np. funkcje matematyczne, operacje we-wy, zarządzenie pamięcią operacyjną, itp..
Stosowanie podprogramów wbudowanych Użycie podprogramu wbudowanego w kodzie źródłowym, zwykle nie różni się od użycia pozostałych podprogramów (definiowanych, bibliotecznych), jednak jak zaznaczono wyżej, nie wymagają one najczęściej deklarowania przed ich użyciem. Wynika to z faktu, że z pewnym identyfikatorem reprezentującym dany podprogram, kojarzenie atrybutów, listy parametrów i typu ewentualnego rezultatu (w przypadku podprogramów o charakterze funkcji), zapewnione jest przez samą implementację.
W niektórych językach mogą występować pewne wyjątki od zasady braku deklaracji podprogramu wbudowanego. Np. w języku PL/I podprogramy wbudowane mogą być w ogólności stosowane bez ich deklaracji. Jednak jeżeli podprogram, charakteryzuje się tym, że nie posiada parametrów, a tym samym lista argumentów wywołania jest pusta, to albo musi taki podprogram być wywołany – bez deklaracji – z pustą listą, np. TIME(), albo wymaga deklaracji podprogramu z atrybutem BUTLIN, i wtedy wywołanie może zostać uproszczone do postaci identyfikatora, bez pary nawiasów, np.