Schemat takiej metryki został użyty po raz pierwszy w 1977 przez Maurice’a Howarda Halsteada w jego rodzinie metryk zwanej metrykami Halsteada, a przez niego samego nazwanych Software Science. Halstead rozróżnił dwa typy tokenów, na które można podzielić całość kodu źródłowego (bez komentarzy). Są to operatory (symbole i słowa kluczowe symbolizujące pewną akcję) i operandy (zmienne, stałe itp.). Na ich podstawie można określić podstawowe metryki: – liczba unikatowych operatorów – liczba unikatowych operandów – całkowita liczba wystąpień operatorów – całkowita liczba wystąpień operandów.
Reguły klasyfikowania symboli jako operatorów i operandów są zależne od języka programowania. Na podstawie tych podstawowych wartości można określić kolejne, bardziej złożone: = słownictwo () = długość () = objętość ().
Badania wskazały, że wartości i są liniowo powiązane z liczbą linii kodu, mierzą więc tę samą wielkość. Charakteryzuje je jednak wyższa odporność na małe zmiany w kodzie. Halstead zaproponował też kolejne metryki, dotyczące już nie tylko rozmiaru, ale i złożoności programu, o których jest mowa poniżej.