thumb|Typowy, mały suchar w Wigierskim Parku Narodowym Suchar – w typologii jezior, zwyczajowa nazwa jezior polihumusowych lub dystroficznych, o przeważnie niewielkiej powierzchni oraz głębokości, zwykle pozbawione dopływów i odpływów.
Nazwa Nazwa pochodzi od określenia suchy, tzn. pustych, bezrybnych jezior, wokół których występują obumarłe, suche drzewa. Suchar jest określeniem regionalnym, używanym na terenie Suwalszczyzny, gdzie ten rodzaj jezior stanowi najliczniejszą grupę. Do terminologii hydrobiologicznej nazwę tę wprowadził Alfred Lityński – badacz jezior wigierskich i kierownik wigierskiej stacji hydrobiologicznej.
Najbardziej znane są suchary położone na terenie Wigierskiego Parku Narodowego. Spośród 20 tam występujących największym jest Duży Sucharek (8,9 ha), a najgłębszym – Wądołek (15 m).
Charakterystyka thumb|Jezioro dystroficzne w Wigierskim Parku Narodowym, ścieżka edukacyjna „Suchary”|250x250pxSuchary są zwykle niewielkimi, izolowanymi i bezodpływowymi jeziorkami, z lustrem wody przypominającym owal lub koło. Powstały podczas ostatniego zlodowacenia w miejscach wytopienia tzw. martwych brył lodu. Charakterystyczny dla sucharów jest otaczający je zespół roślinności torfowiskowej budujący tzw. mszar torfowowcowy (spleja).