Bolesław Ignacy Sikorski (ur. 22 września 1884 w Wągrowcu, zm. 26 listopada 1940 w Gdyni) – polski prawnik, ekonomista i minister.
Przed II RP Był synem Bolesława Sikorskiego i Heleny Średnickiej. W 1903 roku ukończył gimnazjum w Poznaniu; naukę kontynuował na uniwersytetach w Monachium (prawo, od 1903), Berlinie i Wrocławiu (kierunki: prawo i ekonomia polityczna). W 1907 roku, na Królewskim Uniwersytecie w Breslau, uzyskał stopień doktora. W wieku 23 lat rozpoczął pracę jako aplikant w sądach w Suhl, Magdeburgu i Naumburgu. W listopadzie 1912 roku, zdawszy egzamin sędziowski, Sikorski zatrudnił się jako sędzia pomocniczy berlińskiego sądu. Po wybuchu I wojny światowej zmienił obszar swojej działalności na kolejnictwo. W 1914 roku objął on stanowisko asesora w berlińskiej dyrekcji kolejowej, jednak już w następnym roku wyjechał do Halle, by pracować jako decernent aż do zakończenia wojny.
Po I wojnie światowej Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Sikorski otrzymał nominację na szefa wydziału administracyjnego dyrekcji kolejowej w Poznaniu;