thumb|Okładka z. 67 (sagitto-scriniolum) Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce () powstaje w Pracowni Łaciny Średniowiecznej PAN.
Historia Słownika thumb|Prof. Marian Plezia
Inspiracją dla powstania Słownika był projekt Międzynarodowej Unii Akademii w Brukseli z r. 1920 zakładający ponowne opracowanie słownika średniowiecznej łaciny Du Cange'a. Reprezentanci poszczególnych krajów mieli nadsyłać materiał leksykalny od ok. 425 r. do ok. 1000 r. Polscy naukowcy postanowili opracować odrębny słownik łaciny średniowiecznej oparty wyłącznie na polskich źródłach. Wkrótce zaczęły powstawać podobne słowniki w innych krajach europejskichMarian Plezia – Scripta minora. Łacina średniowieczna i Wincenty Kadłubek, str. 133 Kraków 2001 wyd. DWN. Pierwszy zeszyt słownika polskiego ukazał się w 1953 r. i jest on teraz jednym z najbardziej zaawansowanych. Zasady redakcyjneMarian Plezia – Przedmowa. [w:] Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce, s. V–VII Wrocław-Kraków-Warszawa 1953–1958 wyd.=Zakład Narodowy im. Ossolińskich zostały ustalone przez jego pierwszego redaktora, prof. Mariana Plezię. W latach 1988–2005 pracami nad Słownikiem kierowała prof. Krystyna Weyssenhoff-Brożkowa. Obecnie kieruje nimi dr hab. Michał Rzepiela, prof.