Szuwar kłociowy, zespół kłoci wiechowatej (Cladietum marisci) – zespół roślinności szuwarowej budowany głównie przez kłoć wiechowatą. Należy do związku Magnocaricion, choć ze względu na podobieństwo do szuwarów wysokich umieszczany bywa w związku Phragmition.
Charakterystyka Bardzo wysoki (do ponad 2 m wysokości) szuwar zajmujący strefę przejściową między otwartą, płytką wodą (do 0,5 m głębokości) a podmokłym lądem. Siedlisko średnio żyzne – mezotroficzne, rzadziej eutroficzne lub humotroficzne. Podłoże organiczne (torfowisko niskie, czasem gytia wapienna). Odczyn wody od kwaśnego do lekko zasadowego (pH 5-8). Od strony wody tworzy nachodzące na nią pło. W pierwszym pasie zbiorowisk szuwarowych występuje domieszka roślin wodnych i brak torfowiskowych. Bliżej lądu więcej mchów.
W sukcesji ekologicznej wypiera roślinność wodną, a zastępowany przez roślinność torfowiskową turzycowiska lub mszaru. Produkuje dużo biomasy i odgrywa dużą rolę w lądowaceniu zbiorników wodnych.
Występowanie W całej Polsce z wyjątkiem gór. Dużo na torfowiskach Polesia Lubelskiego, w Wielkopolsce i na północy kraju.
thumb|250px|Szuwar kłociowy w rezerwacie przyrody Jezioro Nawionek.