Szuwar tatarakowy, zespół tataraku zwyczajnego (Acoretum calami) – syntakson w randze zespołu budowany przez słodkowodny makrofit: tatarak zwyczajny. Należy do klasy zespołów szuwarowych Phragmitetea. Niegdyś bywał włączany do zespołu Scirpo-Phragmitetum.
Charakterystyka Wysoki (do 1 m) szuwar zajmujący stosunkowo płytkie (kilkadziesiąt cm głębokości) wody stojące i wolno płynące różnych typów zbiorników i cieków. Zajmuje brzegi różnych zbiorników (zbiorniki astatyczne, starorzecza, jeziora i in.) Częsty na siedliskach synantropijnych. Występuje niemal wyłącznie na podłożach mineralnych, a jednocześnie wymaga wód żyznych (eutroficzne). Znosi wody politroficzne, z dużą ilością związków azotu i fosforu. Odczyn wody od obojętnego do zasadowego (pH 7–8,5), nie znosi wód humotroficznych.
W małych, synantropijnych zbiornikach może być jedynym zbiorowiskiem szuwarowym, w większych sąsiaduje z innymi zbiorowiskami roślin szuwarowo-wodnych. Od lądu sąsiaduje z roślinnością łąkową. Źle znosi zabagnienie zbiornika. W sukcesji ekologicznej wypierany przez szuwary ze związku Phragmition lub Magnocaricion.
Zespół może odgrywać istotną rolę w lądowaceniu tylko małych zbiorników wodnych.
Występowanie W Polsce pospolite na terenie całego kraju.