W ten sposób powstają złoża pirytu nadające czarną barwę osadom dennym. Podobnie redukowana jest siarka rodzima. Może dochodzić wtedy do powstawania mniejszych cykli tworzonych przez współżyjące symbiotycznie mikroorganizmy, np. gdy Desulfomonas acetoxidans redukuje siarkę rodzimą do siarkowodoru, a ten jest kosztem energii słonecznej utleniany do siarki przez bakterie zielone. Siarka związana w aminokwasach i białkach może ulec desulfuryzacji wraz z rozkładem martwej materii organicznej lub zostać wchłonięta przez zwierzęta, dla których jest to jej jedyna przyswajalna postać. Po śmierci siarka związana w ciałach zwierząt wraca do obiegu.
Aerozole siarczanowe Siarka na stopniu utlenienia IV i VI może występować nie tylko w postaci siarczanów, ale też tlenków siarki (które przechodzą w siarczany pod wpływem wody). W naturalnym obiegu siarki ich udział jest nieznaczny – większe emisje mają miejsce podczas wybuchu wulkanów. Znacznie się zwiększył w wyniku działalności przemysłowej. Tlenki siarki unoszone są przez wiatry, zamieniają w aerozole siarczanowe i opadają w postaci kwaśnych deszczów.