Zachodnia Armia Ochotnicza (ros. Западная Добровольческая Армия) – związek operacyjny białych działający na obszarze państw bałtyckich podczas wojny domowej w Rosji.
Historia 8 lutego 1919 r. w Salzwedel w Saksonii został sformowany przez płk. Pawła Bermondta-Awałowa 3,5-tysięczny Partyzancki Oddział Konny Karabinów Maszynowych. W jego skład weszli internowani w Niemczech oficerowie i żołnierze rosyjskiej armii. 4 marca 1919 r. został on przemianowany na Samodzielny Ochotniczy Oddział Partyzancki imienia Grafa Kellera. Niemcy przetransportowali go na Łotwę, gdzie pod koniec maja wraz z niemieckimi wojskami VI Korpusu Armijnego gen. Rüdigera von der Goltza i rosyjskim oddziałem księcia płk. Anatolija P. Lievena brał udział w zdobyciu Rygi podczas łotewskiej wojny o niepodległość. Pułkownik Bermondt-Awałow zamierzał wraz z Niemcami utworzyć na obszarze Łotwy Księstwo Bałtyckie, na terytorium którego rosyjscy ochotnicy mieli otrzymać nadziały ziemi. mały|Pawieł Bermondt-Awałow z oficerami i żołnierzami Armii 6 czerwca 1919 r. jego oddział wszedł w skład Ochotniczego Korpusu Księcia Lievena. 18 lipca głównodowodzący wojskami białych w północno-zachodniej części Rosji gen. Nikołaj Judenicz rozkazał płk. Lievenowi przesunąć jego korpus w rejon Narwy w Estonii.