Masakra armii Elphinstone’a (ang. Massacre of Elphinstone's Army) – jeden z epizodów I wojny brytyjsko-afgańskiej, zwycięstwo Afgańczyków pod dowództwem Akbara Chana (syna obalonego w 1839 r. przez Brytyjczyków Dosta Mohammada Chana) nad brytyjską Armią Indusu generała Williama Elphinstone’a. Armia Indusu składająca się z 4500 żołnierzy i 12 000 cywili opuściła Kabul 6 stycznia 1842 r. Przez kolejny tydzień była atakowana przez Afgańczyków. Ostatnie siły brytyjskie zostały rozbite 13 stycznia.
Prawie wszyscy uczestnicy odwrotu zginęli lub dostali się do niewoli. Tylko wojskowy lekarz, dr William Brydon, przetrwał i dotarł do zajętego przez Brytyjczyków Dżalalabadu.
Brytyjczycy w Kabulu W 1838 r. zaniepokojenie Brytyjczyków wywołała narastająca infiltracja Rosjan w Afganistanie. Władca Afganistanu, Dost Mohammad Chan, który objął tron w 1834 r. po obaleniu Szui Szaha Durrani, nie przyjął wprawdzie rosyjskiej protekcji, ale brytyjski gubernator generalny Indii lord Auckland zdecydował się na zbrojną interwencję, aby przywrócić tron probrytyjskiemu Szui Szahowi. W 1839 r. Brytyjczycy wkroczyli do Afganistanu i latem zdobyli Kabul. Na tronie został osadzony Szuja Szah, a Dost Mohammad poddał się Brytyjczykom 4 listopada 1840 r.