O świcie 13 stycznia piechota (głównie resztki 44 pułku, 20 oficerów i 45 żołnierzy) dotarła do wioski Gandamak. Mieli oni do dyspozycji tylko 20 muszkietów i po dwie sztuki amunicji. Zostali oni otoczeni przez Afgańczyków. Wobec przewagi wroga podjęto rozmowy, ale kiedy Afgańczycy chcieli odebrać Brytyczykom broń, doszło do walki. Bitwa trwała krótko. Zginęli prawie wszyscy Brytyjczycy. Ocalało tylko sześciu ludzi, którzy zostali wzięci do niewoli.
Grupa 15 jeźdźców, wśród nich dr Brydon, dotarła tego dnia na odległość 25 kilometrów od Dżalalabadu, gdzie znajdowały się już brytyjskie posterunki. Nierozsądnie przyjęli jednak gościnę u Afgańczyków. Mieszkańcy zdradzili miejsce ich pobytu wojownikom. Brytyjczycy zostali zaatakowani i tylko pięciu z nich zdołało uciec. Czterech z nich odnaleziono i zabito.
Jedynym ocalałym został dr Brydon. Już wcześniej ranny, teraz musiał odeprzeć trzy afgańskie ataki. Został wówczas raniony w rękę, a jego konia postrzelono. Po południu 13 stycznia Brydon dotarł do Dżalalabadu, przynosząc wieści o masakrze Armii Indusu. Na pytanie brytyjskich oficerów, gdzie jest armia, odpowiedział: Ja jestem armią!