mały|200px|Ruiny wieży mieszkalno-obronnej zamku biskupów krakowskich w Sławkowie (XIII wiek). Prawdopodobnie jeszcze w XVI w. znajdowała się tutaj administracja klucza sławkowskiego. mały|200px|Budynek dawnego dworu biskupiego - tutaj w XVII–XVIII w. mieściła się siedziba zarządzającego kluczem sławkowskim biskupiego starosty. mały|200px|Panorama Sławkowa w XVI wieku – na pierwszym planie na dole rysunku widoczne dymiące piece hutnicze. mały|200px|XVIII-wieczna karczma sławkowska Sławkowski klucz dóbr biskupich (Stanisław Kuraś (red.): Ordynacje i ustawy wiejskie: z Archiwów Metropolitalnego i Kapitulnego w Krakowie, 1451–1689, Wydawnictwo PWN, Warszawa 1960, s. 31., Johann Philipp von Carosi: Reisen durch verschiedene polnische Provinzen, mineralischen und andern Inhalts, cz. II, Lipsk 1784, s. 220., po polsku zwany również biskupim „starostwem sławkowskim”) stanowił od XIII do XVIII wieku wydzielony administracyjnie w województwie krakowskim jako kasztelania majątkowa biskupów krakowskich obszar miasta Sławkowa oraz kilkunastu wsi usytuowanych częściowo na obszarze obecnych miast Sosnowiec, Dąbrowa Górnicza, Jaworzno i Mysłowice oraz powiatów olkuskiego, chrzanowskiego i bieruńsko-lędzińskiego. Należał do najstarszych (obok klucza kieleckiegoS. Szczur: Kościół krakowski w tysiącleciu, Znak 2000, s.