Zespół turzycy tunikowej, szuwar turzycy tunikowej (Caricetum appropinquatae) — zespół roślinności wodno-błotnej budowany głównie przez turzycę tunikową. Zaliczany do związku szuwarów wielkoturzycowych Magnocaricion (klasa Phragmitetea), choć niektórzy włączają go do klasy młak niskoturzycowych Scheuchzerio-Caricetea nigrae.
Charakterystyka Szuwar niski zajmujący podmokłe siedliska lądowe — najczęściej brzegi rzek, w pewnym oddaleniu od koryta, czasem na brzegach mis jeziornych. Tworzy torfowisko niskie o strukturze kępowej. W dolinach pomiędzy kępami turzycy tunikowej woda może okresowo wysychać lub stale występować na powierzchni. Odczyn gleby kwaśny lub obojętny. Podłoże torfowe. Wczesne stadia charakteryzuje większa wilgotność, następne — wypłycanie dolin przez mchy i większy udział roślin łąkowych. Często sąsiaduje z szuwarem turzycy sztywnej Caricetum elatae, zajmując tereny nieco wyższe i na krócej zalewane. W sukcesji przechodzi w wilgotne łąki Molinio-Arrenatheretea, zwłaszcza na żyźniejszych siedliskach nadrzeczych lub inne rodzaje torfowisk i turzycowisk (młaki), zwłaszcza na uboższych siedliskach nadjeziornych, rzadziej w łozowiska.