Andrius Bulota (pol. Jan Bułat; ur. 16 listopada 1872 w Putriškiai, zm. 16 sierpnia 1941 w Ponarach) – litewski prawnik, publicysta, polityk i działacz społeczny, socjalista, poseł do II i III Dumy (1907-1912) i do litewskiego Sejmu Ustawodawczego (1920).
Życiorys W 1892 roku ukończył gimnazjum w Mariampolu. Później przez pięć lat studiował prawo na Uniwersytecie w Petersburgu, gdzie wraz z Vincasem Kudirką, Jonasem Kriaučiūnasem i Stasysem Matulaitisem zaangażował się w działalność w litewskim ruchu narodowym. Publikował w gazetach „Varpas” i „Ūkininkas”.
W 1898 roku podjął pracę w sądzie miejskim w Tallinnie. Sześć lat później rozpoczął działalność adwokacką na terenie Wilna. Działał w radykalnym skrzydle Litewskiej Partii Demokratycznej (1902–1915), wziął czynny udział w obradach Wielkiego Sejmu Wileńskiego w 1905. Za organizowanie strajku pocztowców w tym samym roku aresztowany i więziony przez władze rosyjskie.
W 1907 uzyskał mandat do II Dumy z guberni suwalskiej, przyłączył się do frakcji trudowików, był jej sekretarzem. Zasiadał w ławach III Dumy, obejmując przewodnictwo nad frakcją. W parlamencie walczył o prawa litewskich rolników, samorząd lokalny oraz pozycję języka litewskiego w guberniach Kraju Północno-Zachodniego.