Po rewolucji lutowej przez krótki czas sprawował urząd wiceministra oświaty w rządzie rosyjskim. Podjął akcję na rzecz uznania autonomii, a później niezależności Litwy przez Rząd Tymczasowy.
W 1918 roku został uwięziony przez bolszewików w Woroneżu wraz z innymi działaczami litewskimi. Po wypuszczeniu na wolność w maju 1918 roku powrócił na Litwę. Zaangażował się w działalność Taryby, zostając jej wysłannikiem na Ukrainie. 13 lipca 1918 roku wszedł oficjalnie w skład Rady. W marcu 1919 roku znalazł się w składzie delegacji litewskiej na Konferencję Pokojową w Paryżu jako zastępca przewodniczącego Voldemarasa.
11 listopada 1918 roku otrzymał nominację na p.o. ministra finansów Litwy, pełnił również funkcję szefa resortu przemysłu i handlu. Przyczynił się do rozwoju litewskiej gospodarki. W grudniu 1918 roku wraz z Adomasem Prūsasem i Saliamonasem Banaitisem założył Bank Przemysłowo-Handlowy, który istniał do 1926 roku. Zainicjował m.in. powstanie spółki przemysłowo-handlowej „Lietuvos garlaiviai”, przedsiębiorstwa leśnego „Eglynas”, fabryki oleju „Ringuva”, zakładu „Butas” w Kownie, firmy eksportowo-importowej „Dubysa” oraz fabryki tkanin w Poniewieżu.