W Mediolanie stanął na czele powstania wszczętego przez frakcję antycesarską – rozpoczął mobilizację przeciwko spodziewanemu atakowi Konrada II. Przedstawiał siebie jako poręczyciela jedności i autonomii miasta. Cesarz obległ Mediolan i podczas oblężenia wydał Constitutio de feudis – dokument nadający prawo dziedziczenia również dla valvassores. Pomimo tego Mediolanu nie zdobył i skierował się ku Rzymowi, gdzie dzięki dyplomacji doprowadził do izolacji Ariberta od jego uprzednich sojuszników. Papież Benedykt IX w marcu 1038 ekskomunikował arcybiskupa Mediolanu. Broniąc miasta przed cesarzem w 1038 Aribert po raz pierwszy użył carroccio, rydwanu bojowego, który wkrótce stał się symbolem i Mediolanu, i wszystkich miast Toskanii.
W 1039 roku zmarł Konrad II. W 1040 roku w Ingelheim am Rhein Aribert podpisał traktat pokojowy z jego synem i następcą, cesarzem Henrykiem III. Traktat uzgadniał zawieszenie działań wojennych oraz przywrócenie Ariberta do jego rangi.