Człowiek tłumu (ang. The Man of the Crowd) – nowela Edgara Allana Poego, gdzie na pierwszy plan wysuwa się anonimowy narrator, podążający za nieznanym mężczyzną przez zatłoczony Londyn. Utwór został opublikowany w 1840 roku.
Fabuła Historia jest zapoczątkowana sentencją Ce grand malheur, de ne pouvoir être seul (Jakież to wielkie nieszczęście nie potrafić być samotnym), która jest cytatem pochodzącym z książki Jeana de la Bruyère pt. Charaktery.
Po przejściu nieznanej choroby, anonimowy narrator siedzi w pewnej kawiarni w Londynie. Zafascynowany tłumami na zewnątrz, rozważa o świadomości ludzi, uważających się za osamotnionych, pomimo „dużej aktywności przedsiębiorczej wokół”. Poświęca czas na podział różnych typów ludzi, których widzi. Gdy nadchodzi wieczór, koncentruje się na „podupadłym, starym człowieku, mającym może 65, może 70 lat”, którego twarz wykazuje osobliwą idiosynkrazję i którego ciało było „niewielkiej postury, bardzo chude, prawdopodobnie bardzo słabe”. Mężczyzna nosił brudne, postrzępione ubrania. Narrator wybiega z kawiarni i podąża za owym człowiekiem. Ten prowadzi go przez bazary i sklepy, jednak nic nie kupując, aż do biedniejszych części miasta, a następnie wraca do „serca potężnego Londynu”. Owa pogoń przeciąga się od wieczora, aż po dzień kolejny.