Marian Plezia (ur. 26 lutego 1917 w Krakowie, zm. 3 listopada 1996 tamże) – polski filolog klasyczny, mediewista, leksykograf, profesor w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, a następnie Instytucie Języka Polskiego PAN, członek Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności, długoletni redaktor Słownika łaciny średniowiecznej w Polsce.
Syn profesora gimnazjalnego Jakuba Plezi i Zofii z domu Zbrożek. Jego ciotką była Jadwiga Harasowska, dziennikarka i wydawca. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1964), laureat Nagrody im. Księdza Idziego Radziszewskiego za rok 1980 przyznawaną przez Towarzystwo Naukowe KUL. thumb|Nagrobek Mariana Plezi na cmentarzu Rakowickim w Krakowie
Najważniejsze prace De Andronici Rhodii studiis aristotelicis. Kraków 1946. Wyd. PAU Kronika Galla na tle historiografii XII wieku. Kraków 1947. Wyd. PAU De commentariis isagogicis. Kraków 1949. Wyd. PAU Okruchy ze stołu Arystotelesa i Cycerona: studia i szkice. Warszawa 2000. Wyd. OBTA Dookoła reformy szkolnej Stanisława Konarskiego: studia klasyczne pijarów polskich. Lublin 1953 Scripta minora: łacina średniowieczna i Wincenty Kadłubek. Kraków 2001. Wyd. DWN Dookoła sprawy świętego Stanisława: studium źródłoznawcze. Kraków 2003. Wyd.