Beatrix – powieść Honoriusza Balzaka z 1839, opublikowana po raz pierwszy w czasopiśmie le Siècle. Stanowi część Scen z życia prywatnego cyklu Komedia ludzka.
Okoliczności powstania utworu W marcu 1838 roku Balzac usłyszał od George Sand podczas wizyty w Nohant, historię romansu Ferenca Liszta i pani d'Agoult. Natychmiast zaczął szkicować powieść, której nadał tytuł Les Galériens d'amour względnie Les Amours forcées. George Sand, kobieta genialna, miała obserwować i relacjonować dzieje kochanków. Pierwszy szkic utworu rozgrywa się w Paryżu po 1830 roku obrazem świata legitymistów. Młoda szlachcianka Emma de Retzeau zakochuje się w Nathanie, przyjacielu Rastignaka i Blondeta, i postanawia z nim uciec. Ten zamysł wykorzystał potem Balzac w Córce Ewy.
W drugiej wersji, napisanej w grudniu 1838, pisarz decyduje się, by z kochankami zapoznała go, tak jak w rzeczywistości, wyimaginowana George Sand, opowiadając początek słynnego romansu. Żeby nie zdemaskować Sand przed Lisztem, umieścił Nohant nad morzem w Bretanii, tworząc dwór w Touches. George Sand nazwał Kamilą Maupin, co wydaje się złośliwą aluzją, Maupin przypomina bowiem Dupin, rodowe nazwisko Aurory Dudevant. Panna Maupin, jak George Sand ubiera się po męsku, lubi konne przejażdżki, muzykę, młodość miała dziką i swobodną.