Ostra niewydolność serca (ONS, łac. insufficientia cordis acuta, ang. acute heart failure) – szybko rozwijający się zespół objawów podmiotowych i przedmiotowych spowodowanych upośledzeniem czynności skurczowej lub rozkurczowej serca, co skutkuje niedostatecznym zaopatrzeniem komórek w tlen i substancje odżywcze oraz zaburzeniem funkcji wielu narządów i układów. Może rozwinąć się de novo lub jako dekompensacja przewlekłej niewydolności serca.
Podział Postacie kliniczne ostra niewyrównana niewydolność serca nadciśnieniowa ostra niewydolność serca (przełom nadciśnieniowy) obrzęk płuc wstrząs kardiogenny niewydolność serca z dużym rzutem prawostronna niewydolność serca
Klasyfikacje Klasyfikacja Killipa-Kimballa: I – nie ma objawów klinicznych dekompensacji serca, bez cech zastoju w krążeniu płucnym ani III tonu serca II – niewydolność serca, zastój poniżej dolnych kątów łopatek objawiający się wilgotnymi rzężeniami i (lub) III ton serca III – pełnoobjawowy obrzęk płuc, rzężenia nad ponad połową pól płucnych IV – wstrząs kardiogenny, hipotonia (ciśnienie tętnicze skurczowe ≤90 mm Hg) i cechy hipoperfuzji obwodowej (oliguria, sinica, zlewne poty)