Niewydolność serca (łac. insufficiaentia cordis) – stan, w którym nieprawidłowa struktura lub funkcjonowanie serca upośledza zdolność do zapewnienia wystarczającego przepływu krwi zgodnie z zapotrzebowaniem organizmu. Nie należy mylić niewydolności serca z niewydolnością krążenia. Do częstych przyczyn niewydolności serca należą: zawał serca, zaburzenia rytmu serca, nadciśnienie, choroba niedokrwienna serca, choroby zastawkowe, nadużywanie alkoholu i kardiomiopatie. Niewydolność serca występująca po raz pierwszy jest określana, niezależnie od dynamiki zmian, jako świeża.
Podział Postacie te mogą współistnieć, a określona postać oznacza tylko przewagę jej objawów w obrazie klinicznym.
Podział ze względu na czas trwania i szybkość narastania niewydolności przewlekła niewydolność serca ostra niewydolność serca przemijająca niewydolność serca – objawy stwierdza się jedynie w ograniczonym przedziale czasowym (na przykład u chorych wymagających stosowania diuretyków wyłącznie w ostrej fazie zawału serca)
Podział ze względu na upośledzoną czynność hemodynamiczną serca skurczowa niewydolność serca (ze zmniejszonym lub zwiększonym rzutem serca) rozkurczowa niewydolność serca, określana także jako niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową lewej komory